Yetişkinlerin yüzde 31'inin yeterli hareket etmediğini hatırlatan Ataşehir'de görev yapan Osteopat Fizyoterapist Mustafa Kurt, "Ofiste bel ve boyun artık ağır yükten değil, gün boyu kapanmış duruştan bozuluyor" diye konuştu.
Dünya Sağlık Örgütü'nün Haziran 2024'te açıkladığı verilere göre 2022'de dünya genelinde yaklaşık 1,8 milyar yetişkin, haftalık 150 dakika orta şiddetli aktivite önerisini karşılamadı. Hareketsizlik oranı 2010'a göre beş puan arttı; eğilim sürerse 2030'da yüzde 35'e çıkması bekleniyor. Örgütün 2020 kılavuzu, oturarak, yaslanarak veya uzanarak geçirilen uyanık zamanı sedanter davranış olarak tanımlıyor ve bu sürenin kısaltılmasını, yerine herhangi bir şiddette hareket konmasını öneriyor.
İş yerinde oturuş ile kas-iskelet şikayeti arasındaki ilişki, Almanya'daki S-MGA çalışması gibi saha araştırmalarında bel, boyun ve omuz ağrısıyla birlikte anılıyor. Kesitsel çalışmalarda uzun masa başı, zayıf ergonomi ve egzersiz eksikliği bir arada görüldüğünde şikayet artıyor. Boylamsal derlemeler ise yalnızca "oturulan saat"in tek başına yeterli açıklama olmadığını; asıl kırılmanın sabit pozisyon, seyrek mola ve kapanmış duruşta olduğunu gösteriyor.
Klinikte duruş bozukluğunun artık skolyoz veya yapısal kamburluktan önce ofis profiliyle geldiğini belirten Ataşehir merkezli Osteopat Fizyoterapist Mustafa Kurt, uzun oturuşun bel ağrısını geçip duruşu da bozduğunu söyledi.
"SANDALYE DÜZELTİR, KALKMAZSAN YETMEZ"
Kurt şu değerlendirmede bulundu:
"İnsanlar bel yastığı, kol dayanağı, monitör kolu arıyor. Bunlar işe yarar. Ama sekiz saat çene önde, omuz içe, bel yuvarlak oturduktan sonra akşam 'duruşum bozuldu' demek kaçınılmaz. Baş öne kayınca boyun, omuz öne kapanınca sırt, leğen geri yatınca bel yükleniyor. Duruş bozukluğu ayrı bir hastalık gibi duruyor; aslında günün birikmiş pozisyonu."
Yapısal eğrilik ile alışkanlık duruşunun karıştırıldığını vurgulayan Kurt, sözlerine şöyle devam etti:
"Skolyoz, belirgin kifoz, bacak uzunluk farkı ayrı değerlendirilir. Ofiste gördüğümüzün çoğu ise başın öne gitmesi, yuvarlak omuz ve belin çökmesi. Ayna karşısında 'dik dur' demek yetmiyor çünkü kaslar o pozisyonu tutacak kuvveti kaybetmiş oluyor. Düzeltme, uyarı değil; kuvvet, hareket ve gün içi mola işi."
"MOLASIZ OTURUŞ, KORSEYİ GEÇER"
Günün ritminin ekipmandan önce geldiğini aktaran Kurt, şunları kaydetti:
"Saatte bir ayağa kalkmayan kişide en iyi sandalye de duruşu kurtarmaz. Klinikte önce oturuşu, kalkışı, baş-omuz hizasını ve gövde kontrolünü bakıyoruz. Sonra günü parçalıyoruz: kaç saat oturuluyor, mola var mı, akşam ek ekran var mı. Postür analizi bu yüzden fotoğraf çekmek değil; yükün nerede biriktiğini görmek. Duruş bozukluğuyla gelenlerin kabaca dörtte üçü masa başı veya uzun ekran öyküsü taşıyor."
Evden çalışmanın tabloyu öne çektiğini belirten Kurt, "Yemek masası, koltuk ve yatak ofis olunca monitör alçalıyor, sırt desteksiz kalıyor. Pandemi bitti, oturuş alışkanlığı kalmadı; şikayet kaldı" dedi.
"DÜZELTME, TEK SEANS DEĞİL"
Kurt sözlerini şöyle sonlandırdı:
"Duruş bozukluğu ofis hastalıklarının başına geçti çünkü artık ağır kaldırmıyoruz, gün boyu kapanıyoruz. Hedefimiz kişiyi asker gibi dikleştirmek değil; başı, omuzu ve beli gün içinde tekrar taşıyabilir kılmak. Bunu sandalye değil, hareket geri getiriyor."
Duruş bozukluğunda fizyoterapi yaklaşımına ilişkin bilgiler Fzt. Mustafa Kurt tarafından yayımlanıyor.
